“Weaving together the conceptual structure and the narrative of her work, Sutthirat’s sound piece, “Sound in one minute – One person – One instrument – One room” emphasised on the intensity of the moment. Stressing the fleeting character of deserted & embraced – that like sounds, nothing can be held on to and nothing can be possessed – invited musicians performed music at one of the sixty hotel rooms just for one minute, the location for their performances being predetermined by the prior chosen time. Most of the time the musicians were invisible with only the sound being “visible”, however, the sound not readily revealing its source of origin.
ผลงานเสียงของสุทธิรัตน์ “เสียงในหนึ่งนาที – หนึ่งคน – หนึ่งเครื่องดนตรี – หนึ่งห้อง” ผสานโครงสร้างเชิงแนวคิดและเรื่องราวเข้าด้วยกัน เน้นย้ำถึงความเข้มข้นของช่วงเวลานั้น โดยเน้นถึงลักษณะที่แสนสั้นของการถูกทอดทิ้งและการถูกโอบกอด เหมือนกับเสียงที่ไม่มีสิ่งใดสามารถยึดเหนี่ยวหรือครอบครองได้ นักดนตรีที่ได้รับเชิญจะบรรเลงดนตรีในห้องพักโรงแรมหนึ่งในหกสิบห้องเป็นเวลาเพียงหนึ่งนาที สถานที่แสดงดนตรีถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าตามเวลาที่เลือกไว้ ส่วนใหญ่แล้วนักดนตรีจะมองไม่เห็น มีเพียงเสียงเท่านั้นที่ “มองเห็นได้” อย่างไรก็ตาม เสียงนั้นไม่ได้เปิดเผยแหล่งที่มาอย่างชัดเจน”
Helen Michaelson (1996). Deserted and Embraced. Chiang Mai, Thailand.
“สุทธิรัตน์ ศุภปริญญา ใช้เสียงดนตรีซึ่ง ดังขึ้นที่โน่นที่นี่แล้วจางหายไปด้บอกถึงการมี อยู่เป็นอยู่ชั่วครู่ยามไม่ยั่งยืนเปลี่ยนแปลงไป เรื่อยจนจับต้องเป็นตัวตนไม่ได้
นักดนตรีนับสิบๆ คนถูกเชิญมาร่วมใน งานนี้แต่ละคนหอบหิ้วเอาเครื่องดนตรีที่ ตัวเองถนัดเข้าไปอยู่ในห้องพักหักพังของ โรงแรม ขับทำนองเสียงดนตรีในห้อง หมายเลขที่ตรงกับเวลานาที คือเมื่อเวลา 10.05 เสียงดนตรีจะดังขึ้นที่ห้องหมายเลข 5 ซึ่งอยู่ชั้นที่หนึ่งเวลา 11.30เสียงดนตรีดังขึ้น ชั้น 3 ห้อง 30 แต่ละห้องจะมีเสียงดนตรี ดังเพียงแค่นาทีเดียว
คนดูอาจตามไปทันหรือดักรอก่อนแต่ ส่วนใหญ่แล้วจะได้ยินแต่เสียงแว่วที่โน่นที่นี่ และตามไปไม่ทันเสียงก็เหมือนกับเวลา เหมือนกับหลายๆภาวะที่ไม่คงอยู่แต่ เคลื่อนไปเปลี่ยนไปจับไว้อย่างไรก็ไม่อยู่
Suthirat Supaparinya uses music that plays here and there and then fades away to describe fleeting existence, a constant state of flux that persists without improvement until one realizes they are not there.
Dozens of musicians were invited to participate in this event. Each brought their own instrument and entered a dilapidated hotel room, playing melodies corresponding to specific times: at 10:05, the music would start in room 5 on the first floor; at 11:30, it would start in room 30 on the third floor. Each room would have music playing for only one minute.
The audiences might be able to keep up or anticipate what’s happening, but mostly they’ll only hear faint sounds here and there, and can’t follow. Sound is like time, like many things that are impermanent but constantly moving and changing; you can’t hold onto them forever.”
อารยา ราษฎร์จำเริญสุข Araya Rasdjarmrearnsook, Deserted and Embraced (2) ละทิ้งและคืนกลับอีกหน, ทัศนศิลป์, Bangkok Business News กรุงเทพธุรกิจ, 20 October 1997
Publications:
Helen Michaelson (1996). Deserted and Embraced [PDF]. Chiang Mai, Thailand.
อารยา ราษฎร์จำเริญสุข Araya Rasdjarmrearnsook, Deserted and Embraced (2) ละทิ้งและคืนกลับอีกหน, ทัศนศิลป์, Bangkok Business News กรุงเทพธุรกิจ, 20 October 1997 [PDF]
